In de marge van de discussie die een groep leden, behorend tot de basis van de Onafhankelijke Senaats Fractie, eind november in Amersfoort voerde over de landelijke rol die Lokalen en Regionalen mogelijk kunnen spelen op het nationale politieke toneel, speelde het thema ’vertrouwen’.
Wil de achterban van de OSF iets kunnen betekenen in de Tweede Kamer, dan is kundigheid een vereiste, maar betrouwbaarheid is van even grote betekenis.
De vergadering was het er wel over eens: de politiek heeft in de afgelopen jaren, wellicht decennia, het vertrouwen van de bevolking voor een goed deel verspeeld.
Je hoeft geen politieke wetenschappen te hebben gestudeerd om te oordelen dat die waarneming juist is. De elite in dit land vreet dingen uit die niet in de haak zijn, ook de bevoorrechte groep die het beleid bepaalt. Dat gevoel heerst in den brede.
Een grondige analyse zou aan het licht brengen dat het wantrouwen is veroorzaakt door een heel moeilijk te ontwarren kluwen van factoren.
Wel is duidelijk dat al jaren geleden het vliegwiel van het verval in werking is gezet.
Individualistische sentimenten hebben geleid tot een instroom in het politieke bedrijf van mensen die meer het persoonlijk dan het algemeen belang op het oog hebben.
Zo’n ontwikkeling versterkt zichzelf. Waar de politiek in minder aanzien raakt, wordt een omgeving gecreëerd waarin idealisme en bekwaamheid moeizaam tot wasdom komen.
Het gebrek aan vertrouwen manifesteert zich op veel terreinen. De bevolking heeft weinig op met politici die het bancaire systeem niet onder controle weten te houden, die rommelig informatie geven over een massale vaccinatie of die een overbodige, zeer kostbare Betuwelijn laten aanleggen.
Als de OSF een nieuwe politieke partij op de rails zet, dan zal het wijs zijn programmatisch in te spelen op de hang naar het behoud van identiteit en het verlangen de samenleving overzichtelijk en kleinschalig te doen zijn.
De mensen die de lokalen en regionalen in Den Haag gaan vertegenwoordigen, zullen echter evenzeer moeten investeren in vertrouwen dat, naar een tegeltjeswijsheid leert, te voet komt, maar te paard gaat.

A.J. Snel,
hoofdredacteur