Op 7 maart 2007 zijn de verkiezingen van de meest onzichtbare bestuurslaag van dit land. Het provinciebestuur dat zo veel te maken heeft met onze leefomgeving, met wegen en landschap en gebiedsontwikkeling, is een vage en verre entiteit voor de meeste mensen. We horen er ook zo weinig over. Als toch de kranten eens volstonden met de coalitievorming daar, met het debat dat daar gevoerd wordt en de kritische vragen die oppositiepartijen stellen, dan zouden we een beeld hebben van het provinciebestuur.

Maar de kranten zijn vol van Den Haag. Wanneer de Statenverkiezingen samenvallen met de parlementsverkiezing, raken ze ondergesneeuwd. Zijn ze vóór de parlementsverkiezing dan fungeren ze als opiniepeiling voor de landelijke politiek. Zijn ze een tijdje ná de parlementsverkiezing dan werken ze als eerste rapportcijfer voor het kabinet – als er een kabinet is.

En daar ligt voor deze Statenverkiezingen de kans om uit de schaduw van de Haagse politiek te treden. Op 7 maart 2007 is er mogelijk nog helemaal geen kabinet. We kunnen alleen maar hopen dat de kiezer zich op dat moment niet geprikkeld voelt om een ‘signaal’ af te geven over de gewenste loop van de formatie.

Zullen de onafhankelijke partijen het goed doen in maart? Soms lijkt het wel eens of onafhankelijke partijen aan hun onafhankelijkheid ten onder gaan. In dit nummer kunt u het weerwoord lezen van Adri Gaasbeek tegen een hoogleraar politicologie die onafhankelijke partijen “onstabiel, niet democratisch en niet representatief” noemt.

In een rondetafelgesprek onder leiding van Rob Visser wordt de balans opgemaakt van acht jaar onafhankelijke samenwerking. Samenwerking die in het verleden wel eens een verbond van onverschilligen leek. Samenwerking die in de drie noordelijke provincies een verbond van concurrenten is. Samenwerking die in elk geval uniek is en gaandeweg moet worden uitgevonden. Leest u mee en bepaalt u voor uzelf hoe u vindt dat het verder moet.

Helene Stafleu