De Nederlander heeft bitter weinig vertrouwen in de politiek

en in de dames en heren die daarvan hun handwerk hebben

gemaakt, zo blijkt uit recent onderzoek. Het vertrouwen in

de goede bedoelingen van bewindslieden en parlementariërs

is de afgelopen tien jaar gestaag gedaald.

Het gaat hier niet om een op zich zelf staand fenomeen. De samenleving als geheel is in de afgelopen decennia gaandeweg onverschilliger geworden. Cynisme is nog net niet tot een deugd verheven. Het is logisch dat ook het zicht op politici wordt bepaald door een algemeen groeiend gevoel van desinteresse en wantrouwen. De politiek maakt onverbrekelijk deel uit van de samenleving en ontkomt daaraan dus niet. 

Over de kloof die gaapt tussen bestuur en burger hebben cohorten deskundigen hun licht laten schijnen en dat zullen zij wel blijven doen. Tot vervelens toe. Het is begrijpelijk dat mensen die binnen de politiek actief zijn soms worden overvallen door moedeloosheid. Wát ze ook doen, door grote delen van de bevolking worden ze gezien als baantjesjagers en zakkenvullers.

Niettemin, van volksvertegenwoordigers mag worden verwacht dat ze uiterste inspanningen blijven leveren om de motor van de democratie draaiend te houden. De democratie is nooit klaar, vergt altijd onderhoud. Gemakzuchtig omgaan met ons stelsel leidt tot achterstallig onderhoud, waarvoor op den duur een hoge prijs moet worden betaald.

Die boodschap moet steeds opnieuw worden doorgegeven. En in het handelen van politici moet die boodschap besloten liggen. Ons democratisch stelsel is niet volmaakt, maar een beter is nog niet bedacht.

A.J. Snel,
hoofdredacteur