|
Streektaalbeleid bittere noodzaak |
| Afdrukken | |
E-mailadres |
|
Locomotie 36
|
|
maandag, 19 januari 2009 21:05 |
|
Pagina 1 van 2
Taalactivisten hebben de Stellingwerfse naam Else toegevoegd
Stellingwerfs II
door Dick van Niekerk
Streektaalbeleid
bittere noodzaak
Gemeentelijk stimuleringsbeleid met betrekking tot de streektaal begint bij particulier initiatief. Zo is de ervaring in Westen Ooststellingwerf. Toen een aantal verontruste particulieren bijna veertig jaar geleden het initiatief nam tot oprichting van de Stichting Stellingwarver Schrieversronte, kwam er enkele maanden later een telefoontje van het gemeentehuis of men niet kon assisteren bij de verspreiding van het tijdschrift De Ovend. Het was het begin van een vruchtbare samenwerking, waarbij later ook de provincie betrokken werd. ‘Wie verontrust is over het verlies van de streektaal vindt het gemakkelijkst gelijkgestemden in de naaste omgeving. Daar moet je beginnen.’
|
'Streektaal is een ideaal middel om je eigen aard, je eigenheid tot uitdrukking te laten komen, een middel ook om het karakter van een stad of dorp in stand te houden of nader in te kleuren. Het is een groot goed als mensen ten diepste beseffen dat ze zich niet hoeven te schamen voor hun taal en die in alle omstandigheden op een natuurlijke manier kunnen gebruiken.’ Subsidie Heite erkent daarbij dat het aantal sprekers van de streektaal drastisch aan het afnemen is. ‘Natuurlijk moet je de geleidelijke neergang van onze taal onder ogen zien. Maar dan nog blijft ook de streektaal in geconserveerde vorm, zeg: de dode taal, een element van grote maatschappelijke waarde. Onze streektaal biedt ons een gouden kans om in verbinding te blijven met de historie van dit gebied. Uiteraard, als mensen leven we in het nu en, als het even kan, willen wij ook graag in de toekomst kijken. Maar juist het verleden leert ons om het heden te begrijpen. Het leert de Stellingwervers dat we het in dit gebied nog niet zo slecht getroffen hebben en dat we het karakter en de aanblik die erbij horen, moeten koesteren. En dat sterkt de Stellingwervers hopelijk ook in hun gevoel van eigenwaarde.’ Heite kan zich niet herinneren dat de subsidie voor de Schrieversronte ooit een probleem is geweest. ‘Samen met de gemeenteraad, met de buurgemeente en niet te vergeten de provincie Friesland zijn we daar altijd moeiteloos uitgekomen. Streektaalbeleid is tot nu toe in de
|
| Is gemeentelijk streektaalbeleid luxe of noodzaak? Oud-burgemeester drs. Remco Heite van West-Stellingwerf (1989-2005) aarzelt geen moment als hem deze vraag wordt voorgelegd: ‘Bittere noodzaak! Taal is zo’n wezenlijke factor ter bevordering van de gemeenschapszin, daar kun je als bestuurder niet om heen. Het gebruik van de eigen taal met alle gevoelsnuances die ermee |
zijn uit te drukken, kan inwoners meer met elkaar verbinden, kan er voor zorgen dat ze meer samen gaan doen. Dat is iets om te koesteren.’ Net zo goed als een gemeente zich inzet voor bijvoorbeeld natuurbehoud vindt de geboren Stellingwerver Heite dat een gemeente ook in haar cultuurbeleid tot uitdrukking kan brengen dat zij graag haar streektaal in stand houdt. l |
Stellingwerven een a-politiek onderwerp geweest. Vrijwel iedereen stond er sympathiek tegenover. Maar zoals met alles in de politiek: er hoeft maar iets te gebeuren en het wordt een gevoelig thema. En dan ligt alles ineens heel anders.’ Ook de Stellingwerfse en Nedersaksische streektaalpionier, Henk Bloemhoff, vindt gemeentelijk streektaalbeleid pure noodzaak. ‘Maar alles begint bij particulier initiatief. Als je verontrust bent over
|
pagina 1
|
|
Laatst aangepast op woensdag, 21 januari 2009 13:21 |
Locomotie 36