Meningen

De media houden het volk sinds enige tijd onledig met het gezelschapsspel ‘Geef uw mening'. Via radio, televisie en kranten worden de consumenten van nieuws en achtergronden dagelijks opgeroepen hun opvattingen te geven over een actueel vraagstuk. Dikwijls gaat dat aan de hand van een stelling, waarop met ‘ja' of ‘nee' antwoord kan worden gegeven. Zo vult men zendtijd en kolommen. Van de mogelijkheid tot het geven van de eigen visie wordt druk gebruik gemaakt door kleine volksstammen die zich makkelijk laten bedotten.

Met hun spel suggereren de media dat de deelnemers iets te kiezen hebben of toch tenminste dat met hun inzicht enigermate rekening gehouden wordt. ‘U mag het zeggen', zo wordt de kijkers, luisteraars en lezers voorgehouden. Op zich is dat juist. U mag het zeggen. Maar u kunt er vervolgens van verzekerd zijn dat met de uitkomsten van de ondervraging geen ene malle moer wordt aangevangen. Veelal worden stupide vragen gesteld over kwesties als ‘moeten de treinen op tijd rijden'? of ‘moet de overheid netjes met gemeenschapsgeld omgaan'? De neestemmers zijn als regel rijp voor het dolhuis.

Het komt een enkele keer voor dat vragen gesteld worden die in de buurt van een opiniepeiling komen. Maar dan nog. De deelnemers aan het gezelschapsspel kunnen er zeker van zijn dat geen beleidsmaker zich ook maar iets gelegen laat liggen aan wat de mensen in het land zoal vinden. Daar hebben zij valide

redenen voor. Zij kunnen er gevoeglijk van uitgaan dat de stemmers in meerderheid weinig om handen hebben en uit louter verveling op de vragen van de media ingaan. Lieden die er moeite mee hebben hun tijd stuk te slaan, worden nu eenmaal niet hoog aangeslagen.

Belangrijker echter is dat aan ingewikkelde problemen op buitengewoon gesimplificeerde wijze vragen worden verbonden. Wie ‘ja' zegt op de vraag of de belastingen wel wat eens flink omlaag mogen, kon ook wel eens ‘ja' zeggen tegen extra uitgaven voor de gezondheidszorg en eveneens ‘ja' tegen meer geld voor veiligheid en onderwijs. Dat die wensen onverenigbaar zijn, zal de mensen die denken te kunnen kiezen een opgewekte rotzorg zijn.

Hun opvattingen zullen dus politici aan de bestuurlijke reet roesten. De uitslagen van de polls verdwijnen met een sierlijke boog in de prullenbak. Heel goed. Bij gecompliceerde vraagstukken passen maar heel zelden simpele oplossingen.

Waarom gaan de media zo onverdroten voort met hun stellingen & stemmingen? Het antwoord bevat meerdere elementen:

de mediamakers zijn gemakzuchtig en doen elkaar in alles na.
de zendtijd en het papier worden geheel gratis en voor niks door de gebruikers gevuld. Uitgevers vinden dat erg fijn. Zij zijn gek op wat ze aanduiden als ‘users generated content'.
journalisten hebben graag dat hun lezers zich betrokken voelen bij hun medium. Lukt dat niet via ambachtelijk

vervaardigde artikelen, dan moet het maar door de consument zelf ongein te laten produceren.

‘Mundus vult decipi, ergo decipiatur‘, zei ooit de pauselijke gezant Giovanni Pietro Caraffa. Ik heb opgezocht wat dat betekent: ‘De wereld wil bedrogen zijn, laat ze dan ook maar bedrogen worden.

Ikzelf huldig trouwens de zienswijze dat mooi weer te verkiezen valt boven geen mooi weer. En wacht met spanning tot ik over een stelling van die strekking eens ongezouten mijn mening mag geven.

< Vorige		Volgende >

Laatst aangepast op woensdag, 21 januari 2009 13:32