Als een samenleving kiest voor marktwerking in de gezondheidszorg dan wordt een zware hypotheek gelegd op de toekomst.
door Fons Zinken

De landelijke politieke partijen zitten met een probleem: er is een groot gebrek aan visie over de inrichting van de samenleving en de aanpak van de zorg. Met name de wachtlijsten nemen in omvang toe. De Tweede Kamer wil spoedig van deze wachtlijsten af. Veel mensen zijn het hiermee eens want als er geen wachtlijsten meer zijn, wordt de klant weer koning. Dit noemen wij marktwerking. En als de klant koning is, zakken de winsten of inkomsten van de zorginstellingen en specialisten. In ons materialistische wereldje betekent dat een verloop van mensen uit de zorg naar andere bedrijfstakken. De specialisten trekken naar het buitenland en het aantal studenten in de gezondheidszorg loopt terug. Vervolgens ontstaan er weer ellenlange wachtlijsten en komt voor veel mensen de hulp te laat.

Voor de ziekenhuiswachtlijsten hebben de Haagse politici een oplossing bedacht. De mensen binnen de ziekenhuizen gaan simpelweg een jaartje overwerken. Als dat niet gaat met het huidig personeel moet het maar met inhuurkrachten uit het buitenland. In veel bedrijven is zoiets de gebruikelijke aanpak. Het belangrijkste is echter dat er voor dat overwerk nu geld beschikbaar gesteld moet worden, want de ziekenhuizen zijn niet bereid om deze 'operatie' uit eigen budgetten te betalen.
Je vraagt je dan af waarom dit simpele idee niet wordt toegepast op de jeugdzorg, de thuiszorg en de zorg voor mensen met lichamelijke of geestelijke beperkingen. Gooi een zak geld op tafel en alle problemen in de zorg zijn in een jaar, of misschien in twee jaar tijd, opgelost! Met dat geld trek je hoog opgeleide buitenlanders aan die ons snel van de 'welvaartziekten' kunnen afhelpen.
Er rijzen echter nog meer vragen. Wie lost het probleem op in die buitenlanden waar schaarste aan specialisten en hoogopgeleide verzorgers ontstaat? Als die mensen eenmaal in het rijke Nederland zijn, zullen zij niet snel terugkeren naar het land van herkomst, terwijl ook daar de vraag naar zorg door de vergrijzing alleen maar zal toenemen.

Een ander aspect is de organisatie van de zorg. Als je een afspraak maakt dan komt het zelden voor dat je op dat afgesproken tijdstip gehoord of geholpen wordt. De ervaringen van uren wachten in de ziekenhuizen kent iedereen. Als je dan binnengeroepen wordt, krijg je te horen welke gegevens nog ontbreken. Opnieuw moet je dan een aantal afspraken maken en vaak gaan daar ook weer weken overheen. Naar mijn gevoel en overtuiging is ook in de ziekenhuizen plaats voor het ene loket, waarbij de diagnose van de huisarts het uitgangspunt is. Op basis daarvan kan een eerste afstemming plaatsvinden. Juist de zorgsector moet doelmatig en doeltreffend werken
want daarin gaat het om het welzijn en de gezondheid van mensen.
Nu wordt de fundamentele discussie ontlopen. Creatieve oplossingen worden niet gehoord en gezien. Opmerkelijk zijn in dat verband de lange wachttijden bij de oogartsen. Waarschijnlijk hebben die te maken met een toenemend slecht zicht. Als een samenleving kiest voor marktwerking in de gezondheidszorg dan wordt een zware hypotheek gelegd op de toekomst. Voor mij staat vast dat het rammelen met de geldbuidel een flinke hoofdpijn oplevert die met een
pijnstiller slechts even verdrongen kan worden.

Fons Zinken