|
Dagboek Senator Locomotie 44 |
| Afdrukken | |
E-mailadres |
|
Locomotie 44
|
|
dinsdag, 28 juni 2011 11:05 |
Dagboek Senator
|
zoals de ouderen in Noord-Holland. Zo
zullen we diverse belangen vertegenwoordigen, maar zonder daarbij eenzijdig die belangen te verabsoluteren. Behalve voor de provincies is er ruimte voor het rijk en voor Europa om te doen wat niet elke provincie voor zichzelf kan doen, en ook de belangen van ouderen moeten worden afgewogen tegen andere belangen. Zo hebben wij in de Kamer altijd geopereerd en zo probeer ik het te vertellen bij Tros kamerbreed, bij de NOS, bij BNN, de NCRV en de EO. Het is bijna dag aan dag: druk dus. Hopen dat het wat oplevert. RTV Noord geeft mij de dag voor de verkiezingen nog de kans om de OSF en vooral de Partij voor het Noorden specifiek aan de orde te stellen voor de Groningers. En in Friesland krijg ik in de Leeuwarder Courant een mooi interview en ook nog, vlak voor de verkiezingen, de mogelijkheid om mijn ideeën over een andere Eerste Kamer te vertellen. |
|
Hendrik ten Hoeve
De aanloop naar de verkiezingen geeft een hoop drukte. Natuurlijk sta ik niet zelf ergens op een lijst voor provinciale staten. Dus in principe hoef ik niet op campagne, maar met al die aandacht voor de eerste kamer begint het er toch wel wat op te lijken. De aandacht van de landelijke media voor de OSF is nog nooit zo groot geweest, en dat is natuurlijk alleen maar mooi. Het is ineens van landelijk van belang wat de OSF in de kamer doet bij belangrijke wetsvoorstellen en bij moties die het kabinetsbeleid betreffen. Dat gaat onze partijen in de provincies wel niet direct aan, maar door de grote nadruk die er op de eerste kamer ligt in de campagnes van de grote partijen en in de media, kan het misschien toch positief uitwerken dat duidelijk gemaakt wordt dat wij ook daar, landelijk, van invloed kunnen zijn. En dat wij die invloed op een verstandige manier |
gebruiken! Alleen de FNP kiest er uitdrukkelijk voor om dit aspect prominent in de campagne mee te laten spelen. In Friesland krijg ik dus inderdaad een rol direct in de verkiezingsstrijd, beperkt, maar toch zichtbaar. Op 11 februari start de campagne met een grote partijbijeenkomst:de FNP wil invloed op het beleid in Friesland, naast lijsttrekster Annigje Toering staat kandidaat gedeputeerde Johannes Kramer, en landelijk spelen we ook mee via de senaat. Alles hier onder het motto "Ik hâld fan Fryslân". Intussen probeer ik via de landelijke media de OSF als totaal zo goed mogelijk te vertegenwoordigen. Wij zijn de regionalistische stroming in de Nederlandse politiek, die uitgaat van de waarde van de eigen identiteiten in de provincies en die dus de positie van de provincies probeert te versterken. En met ruimte voor onafhankelijken met een andere basis, |
Dat laatste is naar aanleiding van de bijdrage die ik mocht leveren aan het boekje dat de SP uitgeeft over de positie van de Eerste Kamer. De manier van kiezen, door de statenleden, dus indirect, is lang niet iedereen naar de zin, dus er komen altijd weer pleidooien om óf de senaat rechtstreeks door de burger te laten kiezen, óf de senaat maar helemaal af te schaffen. Ik ben er voor om de senaat een echte provincie-vertegenwoordiging te maken. Laat elke provincie maar zijn eigen, herkenbare vertegenwoordigers naar Den Haag sturen, dan krijgt de verkiezing door statenleden weer echt inhoud. De Eerste Kamer is nu een landelijk lichaam, waar de provincies op geen enkele manier in herkenbaar zijn. Dat kan anders, beter. En dan dus de verkiezingsdag, 2 maart. Ik ben 's avonds in het provinciehuis in Leeuwarden en eigenlijk toch overtuigd dat wij het zullen redden om weer in de |
|
|
Pagina 1 van 4 |
Kamer te komen. Maar al om half tien
wordt ik gebeld door het NOS journaal dat de gezamenlijke OSF partijen niet aan een zetel toekomen. Ik ben nog niet overtuigd en geef dus nog geen commentaar, maar het wordt snel duidelijk dat er inderdaad voor de OSF geen zetel inzit. Limburg verliest zijn PNL zetel. In Zuid-Holland en Utrecht redden de platforms van lokale partijen het niet. De Ouderen Noord-Holland en de Partij voor Zeeland verliezen licht, maar behouden hun zetels, de FNP verliest een zetel. Alleen de Partij voor het Noorden gaat licht vooruit, maar blijft op één zetel. Dat is een teleurstellend resultaat. Het wijst er op dat politiek regionalisme weinig, te weinig, voedingsbodem heeft in Nederland. Echt regionalistisch zijn de FNP en de Partij voor het Noorden, misschien ook de Partij voor Zeeland als die er in slaagt om niet alleen Zeeuws- Vlaamse directe belangen, maar heel Zeeland een stem te geven. In Limburg lijkt de PVV de functie te hebben gekregen van de "eigen" Limburgse partij. En voor de OSF betekent de uitslag dat het risico bestaat dat de partij uit elkaar valt, dat er enkelen overblijven die zich terugtrekken in hun eigen provincie en dat er verder weinig mogelijkheden overblijven om bestaande en nieuwe partijen te helpen bij het vinden van nieuwe kiezers.
Op vrijdag 4 maart begrijp ik van de voorzitter en secretaris van het OSF bestuur dat het bestuur het gevaar zeer serieus neemt en daarom Jan Nagel aangeboden heeft om de tweede man van 50plus, Kees de Lange, als lijsttrekker op de OSF lijst te plaatsen en dan met hulp van 50plus statenleden hem aan de OSF zetel te helpen. De partij blijft dan bestaan en blijft zichtbaar. Maar wel op gevaar af dat de buitenwereld dit als zeer opportunistisch zal beschouwen. En het bestuur is er misschien ook wel erg vlug bij om zelf deze regeling aan te bieden die toch op zijn minst een vreemde indruk zal maken. Iets voorzichtiger beginnen met onderhandelen was misschien wel handiger geweest en had meer opties |
open kunnen laten. Maar op vrijdag 11 maart wordt door een ledenvergadering de regeling besproken en geconcludeerd dat er niet op andere oplossingen gerekend kan worden en de 19e valt daarom de beslissing om akkoord te gaan. Dit schept zekerheid, en dat wordt gewenst. Intussen gaat het Kamerwerk natuurlijk door. Niet dat het heel druk is, want de regering levert nog niet heel veel nieuwe wetsontwerpen af. Misschien wachten ze met een aantal dingen ook liever op een nieuwe Eerste Kamer, alhoewel niemand nog kan zeggen hoe die er precies uit zal zien. Want door het nieuwe systeem waarbij geen lijstverbindingen meer mogelijk zijn, zijn er ineens heel veel restzetels die niet direct aan een partij toevallen. Vroeger waren er nooit meer dan één of twee restzetels te verdelen, maar nu zijn er wel zes. Het wordt dus heel
Regionalisme heeft te
weinig voedingsbodem
spannend, want de vraag is nu wie er bereid is een ander te helpen om een restzetel te behalen. Afhankelijk van zulke deals (die ons ook, van allerlei kanten, worden aangeboden) zal straks de regeringscoalitie met gedoogpartner wel of niet een meerderheid krijgen. In ieder geval doet het goed om van alle kanten te horen dat het jammer gevonden wordt dat de OSF niet echt een eigen zetel heeft kunnen veroveren en op een andere manier een vertegenwoordiging moet krijgen. We zijn er dus blijkbaar wel in geslaagd om een eigen politiek profiel op te bouwen. De nieuwe senator zal er dus aan moeten werken om dat eigen profiel te behouden.
Op 15 maart komt een voorstel van Egbert Schuurman (CU) aan de orde om als Eerste Kamer een parlementair onderzoek in te stellen naar "de kwaliteit en zorgvuldigheid van de besluitvorming
|
over en de effecten van de privatisering en verzelfstandiging van overheidsdiensten". Een officiële, wettelijk geregelde "parlementaire enquête" (want dat is de bedoeling!) is nog nooit eerder door de Eerste Kamer uitgevoerd. En voor mensen die het Kamerwerk naast hun reguliere baan doen is het ook geen gemakkelijke opgave want het kost natuurlijk enorm veel extra tijd. Maar de privatiseringsgolf die wij gehad hebben heeft wel bij heel veel mensen het gevoel gegeven dat ze er slechter van geworden zijn, dat de overheid ze heeft overgeleverd aan een marktsysteem dat vaak niet levert wat mensen verwachten. Het is de vraag of dat gevoel wel terecht is, maar het geeft aan dat een onpartijdig onderzoek door het parlement heel wel zinvol kan zijn. De regeringspartijen zijn tegen, dus ik geef met mijn stem weer eens de doorslag. Maar eerst moet er een commissie komen om aan te geven hoe zo'n onderzoek opgezet kan worden, want het onderwerp is zo breed dat je er alle kanten mee op kan. Het moet wel zinvolle, algemene conclusies op kunnen leveren voor de vraag hoe de Kamer met dergelijke maatregelen om moet gaan, anders heeft het niet veel zin.
Op donderdag 17 maart ontmoet ik Kees de Lange voor een gesprek, samen met het DB. Hij maakt een in alle opzichten positieve indruk en is bereid om op hoofdlijnen de politiek te vervolgen die wij tot nu toe hebben gevoerd. Dat betekent allereerst een pragmatische houding tegenover de huidige regering - dat klinkt verstandig, wat niet wegneemt dat wat extra nadruk op de materiële positie van ouderen, in samenspraak met Jan Nagel, toch wel waarschijnlijk lijkt. Een steunfractie om bij te dragen aan het vaststellen van de fractielijn lijkt voor beide zijden nuttig. Wie moet dat doen? De zaterdag hieraan volgend is er al weer een ontmoeting gepland, nu met de Algemene Ledenvergadering van de OSF. Ook daar maakt Kees een goede indruk. Daarna op zondag naar Brussel. Met de Kamercommissie voor Europese samen- |
|
|
Pagina 2 van 4 |
werking gaan we elk jaar als voorbereiding
op de Algemene Europese Beschouwingen naar Brussel voor gesprekken met Commissarissen, ambtenaren en parlementariërs. Weer een druk programma. Zondagavond beginnen bij de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiger in Brussel, de volgende dag o.a. Eurocommissaris Malmström over de immigratieproblematiek en Europresident Van Rompuy over de eurocrisis. Immigratie en asiel moet gezamenlijk geregeld worden om effectief te zijn maar de landen vertrouwen elkaar onvoldoende om zo'n gezamenlijk beleid te realiseren. Maar de eurocrisis is uiteindelijk wel in gezamenlijkheid goed aangepakt. Zowel de commissaris als de president gelden als succesvol en maken ook inderdaad een sterke indruk. De beide onderwerpen zijn natuurlijk brandend actueel en komen straks in de Europese Beschouwingen wat mij betreft wel weer aan de orde.
Maandagavond met de trein terug naar Den Haag want de volgende dag begint de Kamervergadering al vroeg. 's Middags vindt de stemming plaats over de wet die het Electronisch Patiëntendossier (EPD) moet regelen. Ik heb aan het debat daarover niet meegedaan maar het is wel een zaak van veel belang en in de Eerste Kamer is er al heel lang veel tegenstand tegen dit grootschalige toegankelijk maken van patiëntgegevens. Onveilig, risico's voor de privacy, kostbaar en waarschijnlijk weinig meer nut dan de regionale ICT systemen die overal toch al gebruikt worden. De hele Kamer stemt uiteindelijk tegen. In Friesland wordt intussen druk onderhandeld over het nieuwe college van gedeputeerden. Zoals in alle provincies natuurlijk, maar Friesland is in dit geval belangrijk want het lukt Annigje en Johannes als onderhandelaars om de FNP in het college te krijgen. Voor de eerste keer in het bijna vijftigjarig bestaan van de partij. Dat is groot nieuws! In Limburg gaat de PVV meedoen. Dat is ook een unicum, maar de Friese doorbraak is voor de OSF wel veel belangrijker! |
En dan op maandag (18 april) en
dinsdag (19 april) het Europadebat. Ik vind dat Nederland te vaak een negatieve houding aanneemt in plaats van te denken vanuit het Europese niveau en ook solidair te wezen als dat nodig is. De twee jongste voorbeelden liggen voor de hand. De reactie van minister Leers op de opstanden in de Arabische wereld is niet begrip en steun, maar alleen maar angst dat er vluchtelingen komen. En als die inderdaad komen verklaren we ze tot een Italiaans probleem in plaats van een Europees probleem. Dat is toch wel erg makkelijk verantwoordelijkheid afschuiven. En de reactie van minister De Jager op de problemen in Griekenland, Ierland en Portugal: we willen ze wel geld lenen, maar tegen een zo hoog mogelijke rente want het is hun eigen schuld, laat ze maar bloeden. Dat is wel waar, het is hun eigen schuld, maar zulke hoge rentes
Eigen schuld,
laat ze maar bloeden
dragen niet bij aan de oplossing van de problemen want ze maken een sanering van de overheidsbegrotingen en ook een opleving van de economieën alleen maar extra moeilijk. De Europese Raad heeft maatregelen genomen om ontsporingen in de toekomst te voorkomen, laten we dan nu zorgen dat deze landen weer economische groei kunnen ontwikkelen. Extra hard straffen helpt hun niet verder en ons ook niet. Tussendoor ook nog een debat met minister Kamp over een maatregel om AOW toeslagen niet meer uit te keren aan AOW trekkers in het buitenland. Een wat ingewikkelde zaak, maar ik krijg wel boven water dat de AOW zelf gekoppeld blijft aan het minimumloon en dat alleen de extra's vervallen die bedoeld zijn om binnenlandse fiscale maatregelen te compenseren. Het is weer regeringscoalitie tegenover oppositie, maar ik ben het deze keer met de regering eens.
|
Een paar jaar geleden heb ik contact gekregen met de organisatie van Iraanse ballingen in Nederland. Nu vragen ze me om mee te doen aan een actie om aandacht te krijgen voor het lot van een groep Iraanse oppositie-aanhangers in Irak. Het kamp waar zij wonen, Al Ashraf, werd deze week bestormd door Irakese soldaten die lukraak schoten en met grote legervoertuigen op de mensen inreden. Er zijn 36 doden en 300 gewonden. Controleerbaar. Terwijl deze groep volledig ontwapend is en door de Amerikanen bescherming onder de Conventie van Geneve is beloofd. Maar de Irakese regering heeft de verantwoordelijkheid van de Amerikanen overgenomen, en ze staat tegenwoordig onder invloed van de Sjiïtische geloofsgenoten die in Iran de macht hebben. De Iraanse ayatollah's hebben een hekel aan de oppositiegroep in de Iraakse woestijn en zouden deze mensen graag gewoon in de gevangenis gooien. En Irak helpt een handje. Natuurlijk geeft dat overal in de wereld protesten, van de Amerikaanse en de Britse regering en van de VN en nog veel meer. Maar in Nederland horen wij niets over deze gebeurtenissen. En de Nederlandse regering zwijgt ook. Ik werk graag mee aan een bijeenkomst en een persconferentie om ook Nederland te laten weten wat hier gebeurt. Het helpt niet veel, in ieder geval niet direct. De Nederlandse media blijven zwijgen, en de regering ook...
Op 17 mei nog een bezoek van vertegenwoordigers van Sint Eustatius en Saba. Niet alles gaat daar goed. De nieuwe belastingregels vallen tegen - invoerrecht en omzetbelasting cumuleert en alles wordt veel duurder dan vroeger. En de gezondheidszorg is ook een probleem. Voor veel kwalen moeten de mensen naar Guadeloupe, maar daar wordt (alleen maar) Frans gesproken.Zelfs de eigen huisarts kan niet met het ziekenhuis communiceren. En in veel gevallen moeten ziekenhuisbehandelingen contant betaald worden omdat de nieuwe zorgverzekering de zaak niet goed |
|
|
Pagina 3 van 4 |
met de ziekenhuizen geregeld heeft. Voor
arme mensen (en die zijn daar een hoop) is dat een groot probleem. Het zijn intussen mijn laatste weken, maar we krijgen voor de wisseling van de Kamer nog een gesprek met minister Donner over de gang van zaken op de BES eilanden. Intussen heb ik ook nu vlak voor het afscheid nog niet over mediabelangstelling te klagen. Op de zondag voor de verkiezingen mag ik optreden in Buitenhof, niet het minste politieke praatprogramma op onze televisie. Ik besef dat ik de deal met 50Plus zal moeten verdedigen want die wordt overal beschouwd als erg opportunistisch. Natuurlijk is dat dus inderdaad waar Clairy Polak vrijwel direct over begint. Maar de allereerste vraag is (ook voorspelbaar) of je als eenmansfractie eigenlijk wel wat bereikt. Ik denk dat dat wel het geval is, en ik weet ook dat het gedachtegoed van de OSF na mijn acht jaren in de Kamer geaccepteerd wordt als zinvol.
Op maandag kiezen dus de Staten in de diverse provincies de nieuwe Eerste Kamer. Vlak van te voren mag ik nog in Standpunt.NL voor de NCRV radio praten over de (niet zo fraaie) manier waarop deze verkiezingen plaats vinden en over de vraag of dat consequenties moet hebben. Er moet wel iets veranderen, maar ik ben niet voor opheffing en ook niet voor directe verkiezing. En wel voor een duidelijker vertegenwoordiging van |
de provincies. Wel mooi dat ik dat nog
een keer kan uitleggen. Later op de middag volg ik de directe uitzending met de uitslagen. Het lijkt spannend, Robesin wordt nog geïnterviewd maar laat niet veel los, en uiteindelijk is de uitslag in alle opzichten wat er redelijkerwijs te verwachten was geweest. Alle afspraken die gemaakt zijn en waar iedereen het wekenlang druk mee gehad heeft, leveren uiteindelijk niet anders op dan dat iedereen
OSF moet zichzelf
weer uitvinden
precies krijgt waar het aantal statenleden recht op geeft. Alleen D66 krijgt wat minder door de fout met het rode potlood, en de OSF, zou je kunnen zeggen krijgt wat meer doordat er stemmen van 50Plus aan toe zijn gevoegd. Dat betekent dat de OSF verder kan als partij in het parlement. Het betekent ook dat het nieuwe Kamerlid zal moeten tonen de regionalisten te kunnen vertegenwoordigen. En het betekent vooral dat de OSF zichzelf opnieuw zal moeten uitvinden. Waren wij in de vorige Kamerperiode in zeven provincies vertegenwoordigd, nu zijn we dat nog maar in vier. En in twee daarvan zijn problemen want één van de twee Zeeuwse Statenleden en het Groningse Statenlid hebben nu in |
feite de OSF de rug toegekeerd. Daar
tegenover staat een solide partij in Friesland, die een duidelijk regionalistisch karakter heeft en die dus nu ook bestuursverantwoordelijkheid draagt. En een ook solide partij in Noord-Holland die naar uitgangspunten gerekend minder regionalistisch en misschien wel meer verwant aan 50Plus is, maar als onafhankelijke partij altijd bij de OSF gepast heeft. Dit is alles bij elkaar een gecompliceerde situatie, maar van hier uit moeten in de komende tijd keuzes gemaakt worden. Misschien de belangrijkste vraag daarbij is in feite dezelfde vraag die al wat langer speelt, ook in de discussies die gevoerd zijn over een eventuele deelname aan Tweede Kamerverkiezingen. De vraag naar het profi el van de OSF: waar staat de OSF voor? Er moet een antwoord komen dat weer in veel meer provincies kiezers kan trekken en dat dus de basis kan zijn voor nieuwe of vernieuwde partijen. Beschikbaar is: een beeld van "de OSF" dat in de loop van zestien jaren Kamerwerk ontstaan is, en een visiedocument dat een goed vertrekpunt is. Volgende week, de 31e mei, neem ik offi cieel afscheid in de Kamer, met nog veertig anderen. De Eerste Kamer verandert ingrijpend. En in meer dan één opzicht.
|
|
|
Pagina 4 van 4 |
|
|
Laatst aangepast op donderdag, 30 juni 2011 14:46 |
|
Vorige edities